Nieuws

20 oktober 2008, 15:54 CET

The only rule is that there are no rules

Positie: Santa Cruz, Tenerife
28:27:59N
16:14:38W

de startMet deze keiharde uitspraak kenmerkt Ollie onze zeilwedstrijd vanaf Cascais (Lissabon) naar Porto Santo (Madeira). Met de Duende en de Nutmeg gaan we de grotere en snellere schepen Walrus, Samba en Saeftinghe een dag vooruit. De Wedstrijd bezit 2 componenten, wie het er snelste is en wie de grootste vis heeft gevangen. Achteraf bepalen we wat het zwaarste weegt. Isa en Finn nemen het allemaal heel serieus en vragen regelmatig of we al een visje hebben gevangen.

Net uit de haven is het windstil, maar een stuk uit de kust weten we bijna niet meer wat ons overkomt. De Portugese Noord! Na al het motorsailen mogen we onze zeilvaardigheden wel weer eens opfrissen. Iedereen zet al snel het eerste rif. 's nachts zijn de toplichten van de Nutmeg en de Duende een baken voor ons. Verder is er veel scheepvaart, die puur op de radar varen en de oproepen met de marifoon onbeantwoord laten. Al hebben we formeel voorrang, dit zijn geen momenten om ons gelijk te halen. We veranderen onze koers om deze later weer bij te stellen.

Door de knobbelige zee wordt het een bumpy ride. Met golven vanuit twee kanten lijkt deze tocht meer op een ritje in een achtbaan, maar dan 480 mijl en 4 dagen lang. Intussen moet er ook nog worden gekookt. culinaire hoogtepunten zijn pita kaas en pizza in de oven, broodjes met ei, hamburger of knakworstjes. Gek genoeg waarderen de kinderen mijn opwarmkunsten enorm. Het contact met het Dorp op SSB en marifoon geeft informatie over de golven, de wind en de zeilvoering. Belangrijker nog is de sociale controle en steun via deze kanalen.

In Porto Santo worden we met finishtoeters en een warme omhelzing door de rest van het Dorp ontvangen. De winnaar Duende tracteert ons allen op de vers gevangen dorades, de Nutmeg voegt hier heerlijke chips en ratatouille aan toe. Voor de kinderen is het ook een eetfeest: lasagne en pannenkoeken. De gezelligheid van het Dorp weegt zwaarder dan het verlangen naar een douche. Al snel blijkt dat het voor de anderen ook een pittige tocht was. Spuien mag, ervaringen worden gedeeld en gerelativeerd. Evalueren is de eerste 24 uur taboe, pas wanneer de ergste emoties zijn gezakt. Beter moment hiervoor is na een verfrissende duik in het glasheldere water, waarin je je anker zo op de bodem ziet liggen. De nieuwe pick-up-line is dan ook: Zal ik je anker even checken?

Zita


6 reacties | plaats reactie
10 oktober 2008, 23:18 CET

De viscompetitie

Positie: Funchal, Maidera
32:38:43N
16:54:38W

Tijdens mijn uitstapje naar het huwelijk gaat het Dorp vanaf Leixoes (Porto) verder naar het zuiden. Dankzij de Duende kan de Tyche mee in flottielje. Bram bekwaamt zich als solozeiler, Vivian stapt bij Robin op en zo komen ze aan in Figuera da Foz. Mijn bus arriveert daar bijna gelijktijdig vlakbij de haven, een prima loopafstand. Mijn bescheiden rugzakje van de heenweg is echter verruild voor een flinke weekendtas, volgestopt door opa Jan en oma Corrie met hagelslag, ontbijtkoek, kokosbrood en nieuw leesvoer voor de kinderen. Met mijn woordenboekje begrijpt de taxichauffeur waar ik heen wil. Het Dorp is weer compleet en in alle gezelligheid ontstaat er een spontane borrel op de steiger.

Om havengeld uit te sparen en omdat ankeren meestal prettiger ligt, gaan we 's avonds met de Walrus en Duende voor anker bij het havenhoofd. Penny wise, pound foolish. Het is een onrustige nacht door de golfslag en met laagtij komen we te dicht bij de Duende te liggen. Zo dichtbij dat we bijna een kopje groene thee kunnen uitwisselen. Bram kan ook niet meer slapen en start maar zijn ochtendritueel. Voordat de Duende anker op is, hangt de vislijn al uit. De Duende staat dan ook niet voor niets op 1 in de categorie eetbare vissen. 's Avonds komen ze bij ons sliptong van de markt eten en nemen ze de verse vangst mee om te roken. Fantastisch, ik heb nog nooit zulke heerlijke makreel gegeten.

De jonge jongens van het Dorp doen het ook erg goed. Gijs vist de ene na de andere harder uit de haven, maar vangt zelfs ook een heuse makreel. Direct de kop eraf en hup in de olie met knoflook. In Baiona vangt Ties met zijn ophaalnet een grote vis, die amper in de wasemmer past. In Peniche schept Finn een flinke vis uit het water, een hoop gegil van Isa en Finn is het gevolg. Echt een vis gevangen, wat nu? Terwijl ik snel de wasemmer met water vul, spartelt het beest intussen op de steiger. Koelbloedig slaat Finn zijn schepnet erover heen en bekijken we even later de vangst in de wasemmer. Nemo heeft aan het gevecht een geknakt vinnetje overgehouden. Isa vindt het zielig en Finn wil hem opeten. Anders moppert Finn altijd wanneer er een camera in de buurt komt, nu staat hij trots met zijn vangst te poseren. Zo kunnen de jongens van de Walrus, die in een haven verderop liggen, het later toch nog bewonderen.

De troostprijs gaat uit naar de Saeftinghe. Via de marifoon hoort zij van de Samba die vlak achter haar vaart, dat zij enorm beet moeten hebben. Vol jaloezie horen wij op de VHF met een hoop geruis iets over een grote meerval zeggen. Is dat geen zoetwatervis? Maar Robin gooit verwoed zijn lijn uit, anders vangen we natuurlijk nooit iets. Als we het gesprek verder volgen op kanaal 74, blijkt het enorme gespartel de verdrinkingsnood van een zeemeeuw te zijn. Erik probeert de haak nog uit de keel te krijgen, maar helaas rest het dier alleen nog maar een eervol zeemansgraf. Zijn dit nu punten voor de viscompetitie of voor nature skills? De commotie over deze gift van Neptunes is in elk geval een welkome afleiding voor het saaie motorsailen, Vooral nu de Portugese Noord haar belofte aanvankelijk niet nakomt.

Zita


9 reacties | plaats reactie

Archief

september 2007
oktober 2007
november 2007
december 2007
januari 2008
februari 2008
maart 2008
april 2008
mei 2008
juni 2008
juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
december 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009