Nieuws

29 november 2007, 18:51 CET

Risico = kans x effect

Familie en vrienden maken zich soms zorgen over ons groots avontuur. Angst voor een botsing met een overboord geslagen container, een walvis of nog erger, een grote tanker die ons over het hoofd ziet. Bang dat we terecht zullen komen in een tropische storm of dat er toch nog Pirates op de Cariben zullen zijn. Aanvullend verzin ik zelf dat precies halverwege de oceaan iemand van ons blindedarmontsteking krijgt. En vergeet Shark niet!

Gelukkig zijn we nog in het veilige Den Haag, druk met de voorbereidingen. Naast de dagen in het weekend willen we ook op doordeweekse avonden klussen. Ik wilde, heel naïef misschien, gewoon 's avonds gaan. Maar met Robin die zich afvraagt of de weg naar de werf wel veilig is, bekijk ik die straat nu toch met andere ogen. Verderop ligt het glas van auto's en bedrijfspanden, die eerder zijn opengebroken. Die lui rondom Dylans Carcenter geven mij ook niet een bepaald koosjer gevoel. En inderdaad, het is er net zo erg als het klinkt.

Als ik de vraag aan de werfeigenaar stel, realiseer ik mij dat het wel een beetje gek moet klinken. Ik zie hem al denken: 'Deze dame wil de oceaan oversteken, maar durft geen Haags donker steegje te trotseren?' Zijn antwoord blijft een beetje vaag. Niet echt geruststellend.

Maar goed, waar loop je het meeste risico? En wil ik mijn leven laten regeren door angst?
Risico hebben we aan den lijve ondervonden, we weten dat we niet onsterfelijk zijn. De kans op een auto-ongeluk was klein, het effect was groot. Weken heeft het 'wat-als' scenario door ons hoofd gespeeld. Dat we het kunnen navertellen, geeft ons het gevoel dat we in 'extra' tijd leven en daar willen we volop van genieten. Van elkaar en van het leven. Het is nu of nooit!

Zita


6 reacties | plaats reactie
21 november 2007, 20:04 CET

Closed the shop, sold the house

Bought a ticket to West coast, pah pah padah dah. Deze woorden draaien al weken rondjes in mijn hoofd. Eerst maar even ge-youtubed. Via My life en Piano man terecht gekomen in een New York state of mind.

Ik moet nu eenmaal leven met de handicap dat iedere situatie onmiddellijk door mijn brein wordt omgezet in songteksten. Ik heb geleerd ze voor me te houden; de meeste mensen kunnen het toch niet volgen. Als je echt de linkjes hebt gevolgd ben je nu minstens 15 minuten verder en in zo'n melancholische bui dat alle productiviteit illusie is geworden.

Hoe dan ook, we hebben ons huis verkocht! We moeten weg. Nu nog een ligplaats voor de boot ergens in de buurt en aan de kust. We hebben vandaag een Njet gekregen van de jachthaven in Scheveningen. Het is maar voor een week of 6, tot begin Juli. Ik sta open voor suggesties of nog liever: oplossingen!

Ook vertrekken is een soort van melancholie, het is toch achterlaten, alles wat we nu doen zien we straks terug met dezelfde weeïge blik. Maar ook de spanning: wat zal de toekomst brengen. En het zal vast een jaartje rust & ontspanning zijn en dan dezelfde ratrace en waan-van-de dag. Maar je weet het niet en dat is maar goed ook. Dus de baan wordt opgezegd, het huis is verkocht en de reis gaat naar het westen.

Robin


5 reacties | plaats reactie
11 november 2007, 19:30 CET

House for sale

Het besluit om het huis te koop te zetten, brengt alles in een stroomversnelling. Doemscenario's dat Isa het via iemand anders hoort of een voor een de letters te koop leest... We moeten opschieten met vertellen!

Ik vermoed dat de kinderen intussen wel wat flarden hebben opgevangen. Maar hoe vertellen we dat we hen een jaar gaan 'ontvoeren' van alles wat hen bekend en lief is? Isa en Finn hebben duidelijk moeite om alles te bevatten. Er rijzen praktische vragen... 'Komt er een haak achter de boot, zodat daar het huis achter kan?' Ik moet stiekem gniffelen, in gedachten zie ik de portiekflat al achter de boot hangen. We leggen uit dat onze spullen worden opgeslagen.

'En waar blijft mijn fiets, die gaat toch wel mee?'
'Nee lieverd, ook die gaat de opslag in.'
Ik probeer me vast te houden aan de gedachte dat Isa een heel jaar bijzondere ervaringen zal op doen. Het raakt me dat Isa ook dingen zal missen, zoals fietsen. Om dat gevoel compleet te maken, roept ze verschrikt uit: 'Maar dan mis ik groep 3!'

Nu Isa het een en ander hierover deelt met vriendinnetjes, 'we gaan een jaar op vakantie met de boot, dan komen we hier niet meer terug en zien we elkaar nooit meer!', spreken ook steeds meer ouders van school ons aan over ons plan.

Het huis te koop en steeds meer mensen in de omgeving op de hoogte. Willen we onze teams op het werk nog zelf informeren, moeten we snel zijn! Het lucht enorm op dat iedereen nu weet waar we mee bezig zijn. Een leuke bijkomstigheid is dat de website eindelijk de lucht in kan!

Zita


0 reacties | plaats reactie

Archief

september 2007
oktober 2007
november 2007
december 2007
januari 2008
februari 2008
maart 2008
april 2008
mei 2008
juni 2008
juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
december 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009