Nieuws

27 september 2008, 19:12 CET

Uitstapje naar de werkelijkheid

Positie: Cascais / Lissabon
38:41:47N
09:24:50W

Onze reis wordt voornamelijk door de wind bepaald. Maar nu mijn broer en Esther op 20 september gaan trouwen, hebben we zowaar een heuse deadline. Van tevoren is het lastig inschatten waar we dan zullen zijn en vanaf waar ik zal vliegen. Het prachtige Isla Cies doet je de Carieb en je agenda bijna vergeten. Alsof ik weer voor het eerst naar de brugklas in de grote stad ga, zoeken we gezamenlijk de route uit.

Via de metro en trein bereik ik Lissabon en vlieg ik vanaf daar naar Liverpool. De afstand waar we zo'n 2,5 maand over hebben gedaan, overbrug ik nu in een dag tijd. De bus en de trein brengen mij naar Windermere in The Lake District. De omgeving is prachtig, een ideale locatie voor een huwelijk en het weerzien met familie. Na een etentje in de plaatselijke pizzeria, drink ik met the bride to be en haar zus Bianca nog een vrijgezellig wijntje in het hotel. De hotelkamer heeft drie keer de oppervlakte van de Tyche en in bad val ik zelfs even in slaap. Ik kan kiezen aan welke kant van het bed ik zal gaan liggen, jammer dat Robin hier niet is.

Na weken op slippers en in bikini, ben ik benieuwd of ik nog op hoge hakken mij als een gedistingeerde dame kan gedragen. Voor het huwelijk überhaupt voltrokken is, heb ik echter al blaren op mijn tenen. Bianca en ik dragen in de kerk een tekst voor, nooit gedacht dat ik dat ooit zou doen, wel bijzonder. Tijdens de receptie zie ik ook een hele nieuwe kant van Engeland; in de tuin bij het hotel genieten we van cupcakes, Pimm's en zelfs de zon.

Met het diner zit ik met mijn tafelheren aan de luidste tafel. Het eten is heerlijk, zouden ze dat ook op 2 pitten hebben bereid? De speeches raken mij, ik ben niet alleen fysiek maar ook gevoelsmatig dichtbij mijn familie. Jan en ik zijn weer samen de crybabies. Gelukkig is het consumptieniveau gelijk aan die van het Drijvende Dorp; ik voel amper de knellende voeten en stop pas met dansen als de geweldige band en DJ het voor gezien houden. Het is lang geleden, maar de volgende ochtend heb ik werkelijk spierpijn van het dansen. Ik denk dat mijn tafelheer en danspartner nog steeds out in bed ligt.

Aan de ontbijttafel is onze reis een hot item. De bleke Britten worden groen als ze ontdekken dat we al 2,5 maand zonder horloge leven, dit versus de overvolle agenda's van het snelle bestaan. De werkdruk op de Tyche wordt natuurlijk grandioos onderschat, tijd voor een Cup-a-Soupje! Ten slotte hebben we het hartstikke druk met het opblazen van de bijboot en hebben we deadlines te halen zoals tijdig binnenvaren voor de volgende borrel. Pittige en verantwoordelijke keuzes moeten we maken; bij welk mooi strandje, baai of eilandje gaan we nu weer voor anker?

Maar ik zie ook overeenkomsten, hier rijden de mannen in Ferraris en Jaguars, in het Dorp maken de mannen indruk op de dames alom hoe hard zij met de dinghy varen en hoe goed zij met hun nature skills zijn. Wij bewonderen onze mannen enorm hoe zij vissen, de BBQ en het vuur aanmaken en de tijd inschatten aan de hand van de zon. Dit weekendje vol schema's en structuur is een reality check, al kun je je afvragen voor wie. Een ding is wel duidelijk, na dit jaar buiten spelen zal het moeite kosten om terug in het gareel te komen.

Zita


9 reacties | plaats reactie
16 september 2008, 15:33 CET

Vreemde eenden bijten niet

Positie: Baiona
42:07:20N
08:50:45W

video Het Nederlandse drijvende dorp is in Baiona aangekomen. We ankeren ons door de Spaanse ria's. De volgende stop is Portugal, waarschijnlijk Leixoes. Het is een gezellige boel en voor iedere aanleiding is er wel een flesje wijn of biertje voorhanden.

Onze Tyche is het klein duimpje van het dorp, toch zijn we blijven drijven met 11 kinderen en 6 volwassenen aan boord. De Tyche is ook de boot met de minste features. We hebben een drijvend datacenter voor ons eigen wifi-netwerk, deze heeft zelfs een 2e mast om alle antennes in kwijt te kunnen. De volgende heeft een kruisje gezet achter de magnetron en ijsblokjesmachine op de optielijst. Op het laatste schip waar we aan boord waren, was de box voor de jongste bewoner net zo groot als onze hele kajuit! Maar we zijn blij met alle luxe binnen het dorp, want ook wij houden van koud bier en een keer wassen is heel fijn.

Dit valt allemaal volledig in het niet bij de meest vreemde eend in de bijt. Een kort maar hevig bezoek,kun je wel zeggen. Een blusvliegtuig kwam even water halen, 20 meter verder. Finn lag rustig in zijn hangmatje en Isa deed school.

Samen met Duende hebben we ook een ankertest gedaan. We hebben ontdekt dat ook met windkracht 10 onze boot prima blijft liggen. Zonder schade de nacht doorgebracht.Van slapen komt dan niet heel veel terecht - zouden we echt niet, nee echt niet. Dus na 100 keer peilen was het ochtend en zijn we alsnog de marina ingegaan. De kinderen keken raar op toen papa en mama zeiden niet geslapen te hebben. We lagen toch voor anker, je hoefde toch niet te varen?

Wat hebben we nog meer geleerd? We hebben geleerd dat we beter met ons anker kunnen vissen dan met onze vislijn. Aan ons anker hangt altijd wat als we het ophalen, kreeftenpotten of andere rommel. Aan ons vislijntje hangt -als we echt ons best doen- alleen wat wier.

Robin


6 reacties | plaats reactie
05 september 2008, 23:34 CET

Tyche tussen de tulpen

Vanuit Port Medoc vertrekken we op weg naar La Coruna, waar we andere Nederlandse vertrekkers hopen te ontmoeten. Onderweg hebben we dolfijnen voor de boeg gehad: Isa's gezicht was geweldig, misschien wel mooier om te zien dan de beesten zelf. Er was weinig wind en de dieseltank raakte leeg en dus werd het voor ons Gijon. Een rustige en gemoedelijke stad met een mooi strand. Hier was het goed toeven en hebben we veel plezier met de Nutmeg, Britse vertrekkers met ook 2 kleine kinderen. Samen met hen en een ander Brits stel hebben we onze eerste Potluck gehad. Met zo'n spontane picknick verras je elkaar en hoop je eigenlijk dat de anderen nog lekkerder eten meenemen. Isa en Finn aten bij de Britse meisjes aan boord van de Nutmeg. Finn was zo blij dat Robin die avond met de lievelingsknuffel Stippie mocht slapen.

Langzaam aan worden we echte zeilers. We zijn afgelopen week met 30 knotsen wind en dito golven Biskaje uitgespoeld. We hadden een stukje genua ter grootte van een flinke zakdoek staan en een boom erin. Toen ik 's nachts de boom naar de andere kant mocht brengen (hiep hoi), hebben we de genua eerst helemaal weggedraaid. We bleven 4,5 kts sog lopen op windvang en golven. Die golven hoor je alleen maar sissen om je heen in de pikzwarte nacht. We hebben nog een walvis gezien, man wat zijn die dingen groot. En wij zagen maar een kleintje.

Allevier in hoge verwachting om in La Coruna andere Nederlandse boten te ontmoeten. Finn kleedde zich 's nachts al aan met zijn mooiste kleren en Isa trok vlak voor de haven nog even een hip rokje en een hempje aan. Helaas hebben we de boot gemist: ze zijn net vertrokken.

In La Coruna met Finn naar de vismarkt geweest. Terwijl Finn verwonderd zijn vingers langs de visssetanden laat gaan, aaien de oudere lokale dames hem over zijn blonde lokken. Bij een stalletje krijgt hij een kleine garnaal om mee te spelen. De vis is echt vers, het arme beestje leeft nog en springt uit zijn hand. Bij de bakker ook al vertederd over deze blonde druktemaker, waar Finn een broodje krijgt en ik weer een woordje Spaans leer. De boot is weer aangevuld met verse producten, klaar voor vertrek. Als we 's avonds klaar zijn met eten, komt de Nutmeg de haven binnen!

Na La Coruna liggen we na een dagtochtje voor anker in Laxe. We hebben net een heerlijk visje gegeten met gebakken aard en tomatensalade. We genieten enorm van het uitzicht op de prachtige bergachtige heuvels, het enige dat we horen is de branding op het strandje. Om deze idylle compleet te maken, doen de kinderen de afwas. 's Avonds zegt Finn dat hij niet kan slapen, want de zee ruist te mooi!

De volgende dag lopen we 's middags Camarinas binnen en daar zien we twee houten masten, de Duende! We gaan voor anker liggen in wat blijkt een hele Nederlandse vloot. Wat een welkom zo bij elkaar. De kinderen mogen met De Walrusjes mee naar het strand, zodat wij op ons gemak schoon schip kunnen maken. 's avonds hebben we een BBQ op het strandje met de Walrus, de Samba, de Linea en de Duende, helemaal super. Het is erg gezellig, we genieten. Alle kinderen rennen over het strand tussen de zandvlooien door, verzamelen hout en dennenappels voor het vuur, spelen bij de rotsen en zwemmen in de zee. Als ik bij het naar bed brengen vraag of de kinderen wel een beetje vakantiegevoel hebben, zeggen ze dat het beter dan vakantie is!

Robin & Zita


10 reacties | plaats reactie

Archief

september 2007
oktober 2007
november 2007
december 2007
januari 2008
februari 2008
maart 2008
april 2008
mei 2008
juni 2008
juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
december 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009