Nieuws

24 augustus 2008, 19:13 CET

Bij het verlaten van Port Medoc

Positie: Gijon
43:32:48N
05:40:04W

De aankomst hier was een soort einde van de eerste etappe. Finishplaats bekend en vertrouwd. De pilot schreef: "good facilities, excellent wine". Dat eerste voor kennisgeving aangenomen, het tweede weer eens aan een uitgebreide controle onderworpen. Laat ik zeggen dat de informatie volledig correct was en dat ik weer helemaal aangesterkt ben.

Ook qua kleur zijn we weer in balans, ik was een soort glow-in-the-dark met een bruine kop en handen. Nu ben ik meer egaal bruin maar de doelstelling kroeshaar lijkt nog ver weg. Core business: zwemmen, eten, lezen, fietsen, drinken, bramen plukken, koken, jam maken, genieten van breedband internet. Kortom het lijkt wel vakantie. Finn voegt daar nog tuinieren en de poezen verzorgen aan toe.

Ruim 2 weken rust heeft ons ook de kans gegeven om de boot weer op orde te brengen en de voorraden helemaal af te toppen. Ook Opa en Oma lieten zich niet onbetuigd; er is een serieuze hoeveelheid speelgoed bijgekomen. Dubieus hoogtepunt is een plastic (wat anders?) zwaard van meer dan een meter lang. Als klap op de vuurpijl is het ding voorzien van licht en -jawel- geluid!

Langzaam wordt de vakantie een reis. Misschien is expeditie een beter woord. Next stop La Coruna, reisduur 3 dagen. De velden hier zijn inmiddels ruimschoots voorzien van regenwater, ik verwacht binnenkort ook groene natuur in Spanje: we komen er aan.

Robin

Door lage beschikbaarheid van de internetverbinding, kan ik dit pas nu plaatsen. La Coruna is Gijon geworden, reuze leuk. Ik kan bovendien bevestigen dat inderdaad binnen 30 minuten na aankomst de eerste druppels vielen. Geen dank.


7 reacties | plaats reactie
16 augustus 2008, 22:27 CET

Bezinning

In Les Clef des Champs eten en komen we weer bij. Tijd voor evaluatie van de afgelopen maand. Het is hard werken aan boord, we leren veel en grenzen worden verlegd. We zijn erg trots dat we zo ver zijn gekomen op eigen kiel. We genieten ervan dat we zoveel tijd met elkaar kunnen doorbrengen. Maar het is echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn.

De verantwoordelijkheid voor de boot en bemanning is groot en drukt soms zwaar op ons. De veelal aandewindse koers is niet ons idee van cruisen en matcht vooral niet lekker met de maag van Robin. Zeeziekte en vermoeidheid bevorderen niet de prestaties en de sfeer aan boord. Het gaat dan hard met de belangrijkste energiebron; die van onszelf. Meestal werken we goed samen, maar we zitten elkaar ook wel eens flink in de weg. Met wat gevloek en getier over en weer voelt zo'n bootje toch wel klein. Was het niet zo dat in Brest gemakkelijk van bemanning gewisseld zou kunnen worden? Ik heb mij een aantal keer afgevraagd wat de motivatie voor deze onderneming ook al weer was. Hebben alleen wij dit, hoe beleven andere zeilers dit?

Het is niet iets waar ik bij andere zeilers veel over lees of wat je gemakkelijk naar het thuisfront mailt. Je filmt ten slotte de zee die je kunt hebben, niet de zee die je aan het overleven bent. Mijn openhartigheid naar het thuisfront wordt beloond met de vraag of we nu gaan afbuigen naar de Middellandse Zee. In hoeverre kun je dit alles werkelijk delen met de achterblijvers zonder hen al te ongerust te maken?

Ik mis gesprekken met vriendinnen, de verrassende en open vragen die er doorheen prikken. Dankzij email en skype kan ik met hen flink relativeren en lachen we om de herkenning. Verder ontmoeten we via Paul en Thea de doorgewinterde vertrekkers Philippe en Blondine. Ondanks de taalbarrière begrijpen we elkaar uitstekend; dit soort reizen zijn intensief en emotioneel. Enerzijds vanwege de grote verantwoordelijkheid, maar ook omdat je in het begin nog op elkaar gespeeld moet raken. Het hoort allemaal bij het proces. Met wat tips over zeeziekte verlaten we na deze ontmoeting opgelucht de steiger van Port Medoc.

Zita


14 reacties | plaats reactie
06 augustus 2008, 10:07 CET

Eindelijk vakantie

Positie: 45:33N 01:03W
Point de Grave, Haute Medoc

videoWe hebben gewonnen van het Kanaal en zijn halverwege Biscay. Dit is onze tussenstop bij mijn vader. Ons laatste berichtje kwam uit Cowes op Wight. Vanaf daar zijn we het kanaal overgestoken naar Lezardieux, Bretagne. Wij dachten vanaf daar meer kans te maken op iets anders dan zuidwestelijke winden. Dat was een juiste analyse. Het varen in Bretagne brengt wel weer andere uitdagingen met zich mee. Er is een ongehoord getij verschil van bijna 10 meter, navenante stromingen, mist en een Asterix en Obelix decor met rotsen, ook ver op zee.

In 3 vlotte dagtochten zijn we naar Camaret, bij Brest gezeild. Daar wachtte ons de last-but-not-least kaap, het Raz de Sein. We hebben hier een paar dagen gewacht op gunstig weer om in een keer de 250Nm naar de monding van de Gironde af te leggen. Het was een flinke tocht met een westelijke wind tussen de 10 en 20 knopen. We hebben er 41 uur over gedaan, dat is ruim 6 knopen per uur gemiddeld. Vreselijk snel dus voor ons schuitje.

Je begrijpt dat we dus ook niet bepaald een vlak zeetje hadden. Dat werd dus weer vissen voeren. In middels zijn we dus 750 Nm op weg en 5 kilo lichter. Ik krijg er veel complimenten over! Nog even en ik ga op Michiel lijken. Ik kan deze methode iedereen aanraden: je ziet een stuk meer van de wereld dan bij Sonja en je mag zoveel eten en drinken als je kunt!

Robin


20 reacties | plaats reactie

Archief

september 2007
oktober 2007
november 2007
december 2007
januari 2008
februari 2008
maart 2008
april 2008
mei 2008
juni 2008
juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
december 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009