Nieuws

31 oktober 2007, 22:47 CET

Stapje voor stapje, voetje voor voetje

Het besluit om met zijn vieren deze reis te maken, is niet op een dag gemaakt. Het gaat stapje voor stapje, voetje voor voetje. Terugdenkend aan onze huwelijksreis op Corsica, is de liefde voor een "rondje" daar begonnen. Met enige jaloezie zagen we daar vanaf de kliffen de zeilschepen binnen lopen. Een rondje Corsica leek ons wel wat. En dat terwijl we toen nog niet eens een zeilboot hadden!

Het idee van een rondje Atlantisch Oceaan is als een grap geboren tijdens de zomervakantie 2006. Na een vreselijk hectische tijd op het werk, knapte ik enorm op van een paar weken zeilen. Dat gevoel wilde ik voor langere tijd vasthouden. Ik vroeg Robin of het hem iets leek om er een paar maanden tussenuit te gaan. Een aangesloten periode zeilen? Prima, vond hij, maar dan wel minimaal een jaar!

Na veel op internet en in boeken te hebben gelezen, raken we steeds meer gefascineerd door dit plan. We besluiten om nog geen definitieve beslissing te maken, hierin zijn we goed als het gaat om ingrijpende besluiten. We starten wel alvast met een aantal voorbereidingen en aanpassingen, die toch al in een bepaalde mate op ons verlanglijstje stonden. Bijvoorbeeld de rolfokinstallatie is een bepaalde luxe, die we zonder een Atlantische oversteek ook wel weten te waarderen.

Dan vindt Robin via internet voordelig een windmolen. We wikken en wegen, op het IJsselmeer is het namelijk redelijk belachelijk om met zoiets aan te komen zetten. We komen hiermee weer een stapje dichterbij het besluit. Toch was de dag dat we ons huis te koop hebben gezet, het meest definitieve moment in dit proces. We zijn natuurlijk pas los als we de lijnen los gooien, maar nu lijkt er geen weg meer terug. En eerlijk gezegd willen we dat ook niet! Op naar een jaar met zijn vieren en de elementen!

Zita


4 reacties | plaats reactie
22 oktober 2007, 12:02 CET

Royan

Wanneer we bij de pont in Royan arriveren, zijn we de twee-na-laatste auto die aan boord gaat. Net gehaald! Snel uit de auto de trappen op, om vervolgens te kijken hoe de omringende zeilboten zich om de pont heen manoeuvreren. Het waait best flink, maar door de heldere lucht en de warmte van de zon voel ik dat niet zo.

Door het hoogteverschil en de enorme ruimte op zee, voel ik mij net zo groots als deze pont. De zeilboten ogen daardoor enerzijds klein en nietig, maar het straalt ook een bepaalde kracht uit dat we met betrekkelijke kleine schepen dit water 'met gemak bedwingen'.

Het geeft echt een magisch gevoel dat wij hier volgend jaar ook zullen varen met de Tyche!

Zita


0 reacties | plaats reactie
02 oktober 2007, 21:15 CET

Plof plof .....

Er staat verderop een ronkend verhaal over onze ouwe trouwe blauwe Sabb. Doet het altijd, nog aan te slingeren en nog meer wervende slogans. Onze Sabb is niet meer: RIP.

Het begon met een onschuldige servicebeurt bij de laatste Sabb specialist in Nederland, nou ja -Friesland. Het eerste telefoontje repte over een cylinder zonder druk. Geeft nix, ding heeft het altijd gedaan, vast een pakking. De 2e melding had het over groeven in de cylinder. Tijd voor een rit naar Snits. Na toch maar weer verder onderzoek: het finale nekschot met hoofdlagers en krukassen.

Uithuilen, en toch maar weer vooruitkijken. Ik belde een vriendje bij Yanmar en wij van Yanmar adviseren ..., je kent 'm wel. Echt heel veel keus had ik ook niet meer, met m'n kapotte motor in stukken en nog een berg geld in het vooruitzicht voor het opnieuw monteren van een defecte motor. Garantie niet eens tot het eind van de haven. Dat is nog eens een customer lock-in!

Het is dus een Yanmar geworden, ik weet nog niet wat ik er van moet vinden. Als deze het ook 27 jaar vol houdt, doet ie het goed. Als bonus werkte de Sabb natuurlijk met een keerschroef en is deze moderne diesel voorzien van een keerkoppeling. Dat geeft nog wat extra's: Schroef, schroefas, schroefaskoker etc etc.

Ik moet eerlijk zeggen dat de werf uitstekend werkt en buitengewoon flexibel is. De stervensbegeleiding is voorbeeldig. Maar het blijft stervensbegeleiding.

Ik ben nog niet zover dat ik mijn ronkende ouwe, niet-zo-trouwe, blauwe Sabb story weg kan halen. Eerst even wennen.

Robin


6 reacties | plaats reactie

Archief

september 2007
oktober 2007
november 2007
december 2007
januari 2008
februari 2008
maart 2008
april 2008
mei 2008
juni 2008
juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
december 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009