Nieuws

16 augustus 2008, 22:27 CET

Bezinning

In Les Clef des Champs eten en komen we weer bij. Tijd voor evaluatie van de afgelopen maand. Het is hard werken aan boord, we leren veel en grenzen worden verlegd. We zijn erg trots dat we zo ver zijn gekomen op eigen kiel. We genieten ervan dat we zoveel tijd met elkaar kunnen doorbrengen. Maar het is echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn.

De verantwoordelijkheid voor de boot en bemanning is groot en drukt soms zwaar op ons. De veelal aandewindse koers is niet ons idee van cruisen en matcht vooral niet lekker met de maag van Robin. Zeeziekte en vermoeidheid bevorderen niet de prestaties en de sfeer aan boord. Het gaat dan hard met de belangrijkste energiebron; die van onszelf. Meestal werken we goed samen, maar we zitten elkaar ook wel eens flink in de weg. Met wat gevloek en getier over en weer voelt zo'n bootje toch wel klein. Was het niet zo dat in Brest gemakkelijk van bemanning gewisseld zou kunnen worden? Ik heb mij een aantal keer afgevraagd wat de motivatie voor deze onderneming ook al weer was. Hebben alleen wij dit, hoe beleven andere zeilers dit?

Het is niet iets waar ik bij andere zeilers veel over lees of wat je gemakkelijk naar het thuisfront mailt. Je filmt ten slotte de zee die je kunt hebben, niet de zee die je aan het overleven bent. Mijn openhartigheid naar het thuisfront wordt beloond met de vraag of we nu gaan afbuigen naar de Middellandse Zee. In hoeverre kun je dit alles werkelijk delen met de achterblijvers zonder hen al te ongerust te maken?

Ik mis gesprekken met vriendinnen, de verrassende en open vragen die er doorheen prikken. Dankzij email en skype kan ik met hen flink relativeren en lachen we om de herkenning. Verder ontmoeten we via Paul en Thea de doorgewinterde vertrekkers Philippe en Blondine. Ondanks de taalbarrière begrijpen we elkaar uitstekend; dit soort reizen zijn intensief en emotioneel. Enerzijds vanwege de grote verantwoordelijkheid, maar ook omdat je in het begin nog op elkaar gespeeld moet raken. Het hoort allemaal bij het proces. Met wat tips over zeeziekte verlaten we na deze ontmoeting opgelucht de steiger van Port Medoc.

Zita


14 reacties | plaats reactie
Reactie van Anonymous Anoniem op 17 augustus, 2008 07:29 

Moedig om te vertrekken, moedig zo eerlijk te zijn. Hou vol.

Groet, Ton (4ever)

Reactie van Anonymous Ton. B.Bouwer op 17 augustus, 2008 11:53 

Hoi allemaal nou leuk en oprecht hoe je het verwoord en ja je zal nu wat meer dingen tegen elkaar zeggen dan anders het geval is maar jullie zijn een super koppel[gezin] dat wel iets aan kan.
nou verder een fijne reis
en geniet er zoveel mogelijk van

Groet Ton B. Bouwer Delft

Reactie van Anonymous Anoniem op 17 augustus, 2008 11:55 

Hallo Allemaal

Leuk om zo steeds te lezen hoe het met jullie gaat!!! Het lijkt mij ook pittig maar wel een uitdaging z'on reis..
Met mij en bij de zonnebloemen gaat alles goed je hoort snel weer van me!!!

groetjes kim

Reactie van Anonymous Mira op 17 augustus, 2008 12:55 

Hoi Robin, Zita, Isa en Finn,

We leven en voelen met jullie mee. Ook onze zomervakantie naar Bretagne (waar we jullie in Camaret hebben ontmoet) was door het wisselvallige weer niet zonder ups en downs. Je hebt een moeilijk stuk gehad; zuidelijker moet de zee echt vriendelijker worden. Volhouden dus!

Groetjes, Toine, Mira, Eline en Marinthe van de Brandaan

Reactie van Anonymous Jan Vitrage op 17 augustus, 2008 14:17 

Hallo Robin Zita Isa en Finn,

Ik heb na dit bericht veel nagedacht over jullie openheid van de beleving tussen jullie beiden en de taakverdeling, Chapeau. Dit zullen weinig mensen doen, die aan zoiets groots beginnen, maar daar hebben jullie geen moeite mee. Dat siert jullie besluit om weer lekker aan de tocht te beginnen na het verblijf bij Paul en Thea. En wij zijn erg blij met het contact via Skype. Ik wens jullie een goed vertrek en een behouden vaart op jullie reis naar de volgende aanlegplaats.

Jan Vitrage.

Reactie van Anonymous Anoniem op 17 augustus, 2008 16:59 

Hoi Zita en familie,

Regelmatig schiet je door mijn hoofd Zita, hoe zouden jullie het maken?
Ik bewonder jullie keuze en lef erg en zoals ik zelf heb ervaren komen bij grote keuzes ook grote ervaringen en veranderingen. Ik ben net teryg uit Indonesie waar een paar vragen in mij op kwamen hoe jullie dat nou doen op die boot...maar had geen internet bij de hand dus kon het niet vragen, nu kwam het eerste antwoord vanzelf binnen! Blijf schrijven, blijf genieten!

Suzanne

Reactie van Anonymous Anoniem op 17 augustus, 2008 18:28 

"Alle begin is moeilijk"

Ja, mooi eerlijk verhaal. Het hoort erbij denk ik. Lees het wel vaker hoor. Sommigen zijn het kwijt in Portugal, anderen pas op de CE. Er zijn er ook die daar kappen (te veel verantwoording voor de kids of elkaar zo nog niet kenden). Je leert vanzelf 'los' te laten, oplossingen te vinden voor ongemakken.Taken verdelen en elkaar ook met rust laten. Neem het zoals het komt. Kijk hier maar waar je naar toe gaat (misschien)
http://inverdesign.se/SYHUNK/gfx/sanblas/DSCN6337.JPG

Jullie gaan niet door P-kanaal, dus misschien niet zo ver dat je de San Blas eilanden aandoet, maar er komt een moment dat je niet anders meer wil als je doorzet. Hier een avontuur in een nog veel kleiner bootje van 27 ft.

Wat jullie ook doen maak er wat moois van en leer ervan.

P.S. een grote break down is meestal ook na de oversteek Pacific. Die blijft je bespaard.

Pelle

http://www.syhunk.se/

Reactie van Anonymous els op 17 augustus, 2008 19:00 

Wat een goed en eerlijk geschreven verhaal is dit, Zita.Ik heb 't een paar keer overgelezen.Jullie verdienen het dat de komende periode wat soepeler gaat verlopen en dat het vanaf nu wat meer genieten wordt.
Groet van Els en een paar extra groetjes aan Finn en Isa.

Reactie van Anonymous Anoniem op 18 augustus, 2008 12:05 

samen op een kleine oppervlakte leer je wat je aan elkaar hebt. Je bent heel eerlijk en dat is heel wat. Kijk waar jullie al zijn en hebben doorstaan. Ik geloof dat jullie na dit avontuur een heel sterk koppel zijn die precies weten wat je van elkaar kan verwachten. En je kinderen leren hier ook van. Hou vol ik heb respect voor jullie!

Je collega Monica

Reactie van Anonymous Anoniem op 19 augustus, 2008 09:05 

Lieve Zita, Robin, Isa en Finn,

Wat ben ik ontzettend trots op jullie. Wat een eerlijk en open verhaal. Zo ken ik je ook. Heb met tranen in m'n ogen het gelezen. Het is net als thuis, daar is het ook niet altijd rozegeur en maneschijn. Er komen ook weer mooie dagen. Vandaag bericht ik je nog via de "prive mail" en hoop je ook via skype te bereiken.

Een dikke kus en veel knuffels van Remco, Max en mij. xxx

Reactie van Anonymous Walrus op 19 augustus, 2008 09:57 

Hoi Zita en Robin,
Jullie mail bounced terug. Dan maar een kort berichtje hier. We willen graag de krabbensoep van Fin proeven. Hopelijk zien we elkaar in Spanje of verder op de route. Wij liggen nu in Falmouth te wachten op gunstige wind.
Groetjes,
Gijs (8 jr), Ties (6 jaar) en Meike (4 jaar) aan boord van de Walrus
ps. ons email adres walrus (at) vangooswilligen.nl

Reactie van Anonymous Anoniem op 19 augustus, 2008 23:57 

Beste Zita en Robin, maak jullie niet te ongerust over het verloop van de reis. Het wordt echt beter naarmate je verder komt en gewend raakt aan het leven op jullie bootje. We maken het allemaal mee. De pieken zijn hoog en de dalen zijn diep. Het komt goed, ook met jullie.
Groetjes en tot ziens. De Breewijds moeten toch een keer naast elkaar liggen
Maarten en Marsha

Reactie van Anonymous Anoniem op 28 augustus, 2008 15:57 

Lieve Mensen,

Jeetje wat leuk om jullie verhalen te lezen over de leuke en de moeilijke dingen. Ben wel erg jaloers op jullie avontuur!

Kan me voorstellen dat de boot soms te klein is. Ik had op Saba dat gevoel ook regelmatig. Dus ik begrijp dat prima, alleen was Saba dan nog groot in vergelijking met jullie boot.

Ik ben nu het boek aan het lezen "Ik mis alleen de Hema". Het boek gaat over Nederlanders die hun geluk in het buitenland zoeken of dat nu wel lukt of niet. Voor mij zou de titel "Ik mis alleen even een bakkie doen" moeten heten. Even kletsen met een bakkie over ditjes en datjes. Als je belt uit het buitenland om te kletsen heb je altijd het gevoel dat je alleen de bealngrijke dingen moet vertellen. Je gesprekken zijn anders, heel raar.

Veel plezier en succes op de volgede etappe!

Liefs Linde


Archief

september 2007
oktober 2007
november 2007
december 2007
januari 2008
februari 2008
maart 2008
april 2008
mei 2008
juni 2008
juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
december 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009